Op zoek naar de verborgen pagina’s

“Een zoektocht is niet meer voor onze leeftijd,” zeg je zelfzeker. Misschien! Wanneer Google het web doorzoekt om webpagina’s te indexeren en ernaar te verwijzen (om zoveel mogelijk resultaten te kunnen weergeven), maakt Google van ieder onderzochte pagina een kopie die ze vervolgens opslaat in een verborgen geheugen, het zogenaamde cachegeheugen. Je kan die kopie dan op elk ogenblik raadplegen, bijvoorbeeld wanneer de originele pagina niet toegankelijk is.

De verborgen kopie of cachekopie toont dan de staat van de webpagina op het ogenblik van de laatste indexering. Dit betekent dus dat als jij een foto van jouw blog haalt, of een commentaar van een website verwijdert … en Google nog geen nieuwe indexering deed van die site, jouw foto of jouw commentaar voor iedereen zichtbaar blijft via de cachekopie van de zoekmachine.

Het komt erop neer dat eens je informatie online hebt gezet, je de controle over die informatie verliest. Er is niemand die kan beweren dat hij totale controle heeft over de informatie die hij op een site heeft gezet. De opgeslagen informatie circuleert zowel onder de vorm van de hyperlinken die we naar elkaar sturen, als onder de vorm van foto’s, video’s, … en kunnen plots weer te voorschijn komen terwijl je ervan overtuigd was dat ze niet meer bestonden !

Gedaan dus met het recht op vergetelheid …
Ja, zo is dat, iedereen heeft recht op vergetelheid. Dit wil zeggen dat je er recht op hebt dat vroegere informatie die jezelf betreft na een zekere tijd niet langer wordt gebruikt … maar in de wereld van de sociale netwerken gaat de verlengde bewaring van gegevens regelrecht tegen dit recht op vergetelheid in.